ذكر حقيقتى است كه انسان را به وادى محبت دوست كشانده و با به يك‌سو زدن پردهء كدورت‌ها ، زمينهء كشف و شهود را براى انسان فراهم مىكند و در اين صورت آدمى با نور قلب به مشاهدهء انوار عظمت و جلال و زيبايى مطلق موفق مىگردد و سراپاى وجودش از ديدن جمال معنوى يار غرق در عشق آتشين شده از كل عالم چشم مىپوشد و تنها به تماشاى شاهد بزم انس مشغول مىگردد و وجود همين عشق و محبت برخاسته از ذكر حقيقتى است كه علاج تمام دردهاى معنوى انسان است . علاء الدوله سمنانى در اين زمينه مىگويد : اى عشق طبيب درد مايى * ديوانهء عشق را دوايى تو آب حيات جاودانى * از كوثر لطف ايزد آيى سيمرغ هواى لامكانى * ز آشانهء خاص كبريايى در ديدهء عقل و چشم ايمان * مانندهء كحل توتيايى جوهر چو صدف تو هم چو درى * وين جسم چو مس تو كيميايى هم چون عرضند جوهر و جسم * قائم به تو چون توان مايى تو همدم خاص اصدقايى * تو محرم راز انبيايى تو شهپر مرغ جبرييلى * تو زين براق مصطفايى ذكر حقيقتى است كه انسان را به ياد عنايات و الطاف و محبت‌هاى حضرت حق انداخته ، الطاف و عناياتى كه پرتوش از صلب پدر نسبت به آدمى تجلى كرده و كران تا كران حيات انسان را در آغوش گرفته ، الطاف و عناياتى كه آثارش ، در روزى انسان ، در سلامت و عافيت جسم و جان ، در محفوظ ماندن آدمى از انواع شرور و خطرات ظهور دارد . توجه حقيقى به اين الطاف و عنايات بدون چون و چرا ، انسان را در برابر